Mutsuz Kuş

Bir papatya kokuşuydu mutluluk. Oysa ne kokardı papatya gül gibi, nergis gibi, yasemin gibi; ne de kokulu çiçekler baharı taşıyabilirdi papatya kadar. Papatya getirirdi baharın cıvıltısını dudağımızın kenar kıvrımına, apaçık! Hınzır gülüşleri gibi gelinciklerin, tatlı bir heyecan taşırdı yüreklere. Bir papatya kokuşuydu mutluluk. Oysa büyüdüm ben artık. Keklik sekişli, limonata kokulu, beyaz gazoz tadlı, vanilya sokaklı günler, o şehir, eskilerde kaldı artık. Şimdi anladım, insan büyüdükçe mutsuzlaşıyor.
5 Mart 2007